„Inkwizycja. Mroczne Preludium” autorstwa Witolda Skrzydlewskiego (Publikacja Zakazanej Biblioteki) Książka otrzymana w ramach współpracy barterowej. W dystopijnym świecie rządzonym przez bezlitosne struktury Szlachty i Kościoła Stwórcy człowiek stał się jedynie narzędziem w grze pozbawionej zwycięzców. W metropolii Spero, największym mieście planety, chaos i śmierć ogarniają ulice – Apokalipsa stała się faktem, a bunt mieszkańców spotyka się z brutalnym odwetem Świętego Oficjum. Wśród ofiar jest Thomas Maloi, więzień torturowany w nieludzki sposób. Zanim jednak odkryje, jak trafił w ręce swojego oprawcy, musi stawić czoła własnej przeszłości i sekretom, które mogą odmienić losy świata. Zawsze ciężko jest mi wejść do nowych książkowych światów high fantasy. Na początku trudno się połapać, a umysł musi chodzić na podwójnych obrotach. Tym razem trafiłem na wysoką ścianę, którą - czuję - warto było pokonać! Dużo akcji i opisów na pierwszych stronach trochę mnie zniechęciło, ale na szczęście doczytałem opowiadanie do końca, a finał dosłownie wbił mnie w fotel. Witold Skrzydlewski nie bawi się w półśrodki - jest mrocznie, brutalnie i ciężko emocjonalnie. Szczególnie aspekt brutalności niebywale mnie kupił i nie zawiodłem się. Opisy były bardzo obrazowe, a całość dawała mi vibe uniwersum Warhammera. Po raz pierwszy jakaś książka wywołała u mnie takie skojarzenie - i to zdecydowanie na korzyść opowiadania. Jeśli chodzi o samą Inkwizycję, mam wrażenie, że ostatnio pojawia się wszędzie - może to jakaś moda? Mimo to muszę przyznać, że kreacja Skrzydlewskiego tej sądowej instytucji jest rzetelna i budzi respekt. Cieszę się, że nie byli to żołnierze biegający tu i tam, lecz rzadki, ale wyrazisty element opowiadania, który naprawdę dało się „poczuć” - aż włosy jeżyły się na plecach. Podsumowując: było to bardzo pozytywne pierwsze spotkanie z uniwersum Strzaskanego Wieloświatu. Całościowo oceniam je na 7/10 - głównie przez nadmiar akcji, którą subiektywnie cenię mniej niż inne elementy fabuły. „Mroczne Preludium” zdało jednak egzamin zasiania ziarna ciekawości wobec wykreowanego świata. Zanim sięgnę po pierwszy tom, „Grzechy przeszłości”, czeka mnie ponowne spotkanie z "Preludium" za sprawą zakupionego audiobooka. Chcę jeszcze raz doświadczyć, zrozumieć i oswoić się z tą historią w nowym dla mnie świecie.